نمی خواهم ببینی زخمهای پیکر احساسم را

هرگـــــــــــــــــــز....

نمی خواهم ببینی  اشکهای سرکشی را

تمام روزها در زیر شلاق فراموشی

دوام آورده بودم من

دل تنهای من با درد می سوزد

نمی خواهم بدانی سخت و دلتنگم

نمی خواهم بدانی

چشم های من

به دنبال تو می گردد

سراغت را زهر آیینه می گیرد

تورا در هر سکوت سبز می جویم

در این شبهای تلخ و سرد تکراری

نوازش می کند دستی

نگاهم را...

برای یک نفر آرام می خوانم

چه راهت می توان از یاد بردش باز

چه آسان می رسد هنگام یک آغاز...

تا  زمانی ماندم

که مراحس کردی

سیب تنهایی ات را با من قسمت کردی !!!!

تا زمانی ماندم

که تو تکرار زمان را با من

تماشای جهان را با من

دلنشین می دیدی

         تا زمانی ماندم

که با نگاهت را در میان این همه چشم مرا می جوییـــــــــــدی

ودلت در طلب یاس دگر نبــــود

و احساس مرا می بوسیـــــــد

من دگر رفته ام از باغ دلت

می دانم

می دانم تا زمانی ماندم

که شقایش هم بود

در دشت دلت

من بودم

من بودم میان من و تو

آنچه بی معنی بود

معنای فاصله بود

در گذر از هر گذري
خبر نبود از خبري
نه زنده بود زندگي
نه مرگ را بود اثري
نه ارزش گلايه اي
نه فرصتي به چاره اي
چه ميتوان دوا نمود به قلب پاره پاره اي

از هيچ راه افتادم دلو به جاده ها دادم
از ياده همه رفته سردرگم و آشفته

نه در گذرگاه کسي
نه جنبش خار و خسي
نه پر زدن در قفسي
نه منتظر همنفسي
گفتم از چه ميترسي
آخرش يه راهي هست
آخرش مگه رنگي
بدتر از سياهي هست
بدتر از سياهي هست

سهم دل ما اين بود آلوده و بيهوده تا بوده همين بوده

نه روسفيد پيش يار
نه سرفراز در ديار
ببين چگونه گم شد اين
سواره عشق در غبار

راه افتادم و هي رفتم شايد دلم کمي واشه
به عشق ايکه يه جور امروز زود بگذره فردا شه
به اميدي که تا فردا نور اميدي پيدا شه

خزان پاييزي پرستويي را ديدم در حال مهاجرت به او گفتم : چون به ديار يارم مي روي به او بگو

دوستش دارم و منتظرش مي مانم

بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد و گفت : دوستش بدار ولي منتظرش نمان؟؟؟؟؟؟

دل بی روح جنس آهنت را دوست دارم

خطوط در هم پیراهنت را دوست دارم

نگاه با همه بیگانه ات را دوست دارم

غرور سرکش دیوانه ات را دوست دارم

دوستدارم

تن سوزان مثل آتشت را دوست دارم

بهاری و من آن عطر خوشت را دوست دارم

به هر لحظه کنارم بودنت را دوست دارم

تماشائی تو هستی دیدنت را دوست دارم

دوستدارم

امشب دلم بارونيه نواي بارونو ميخواد

امشب چشام بي خوابن ونم نم بارون تو چشام

بارون برام يک خاطره ست،خاطره ي ميلاد عشق

خاطره ي ميلادي که تقدير براي من نوشت

وقتيکه بارون ميباره ياد اونو باز دوباره

برام تداعي مي کنه ،اشک و تو چشمام مياره

دلم ميخواد اون بدونه،دلم براش بارونيه

که دنياي بزرگ برام مثل يک زندون ميمونه

بارون ببار رو شيشه ها،پنجره تنها نمونه

بذار صداتو بشنو،ياد تو يادش بمونه

بارون ببار تا بشکنه سکوت سرد اين خونه

حال دگرگون مرا،جز تو آخه کي ميدونه؟

نذار که هر چی هست و نیست

تلف بشه به پای ما

برای موندن من وتو

باید بریم به نا کجا

هر چی جدایی ها رو من

یه هو به جونم می خرم

بدبهای گذشته رو

مثل یه پرده می درم

من وتو فرقی نداریم

هر دو تا مون مثل همیم

برای با هم بودنم

از خیلی چیزا می گذریم

عاطفه ها رو نبریم

از دل و از چهره هامون

دوستت دارم بازم می گم

قسم به جون عشقمون

 چرا وقتي من ميسوزم تو آب ميشي..؟شمع جواب داد مگه ميشه کسي که تو قلبمه بسوزه و من اشک نريزم

روز که ... نه! آن شب نورانی و آن سحر روحانی را می گویم!

قرار بود من پروانه ای باشم و در حریم نگاهت بال بال بزنم!

اما آن چنان جذبه ی تو مرا بی قرار ساخت که پروانه بودن را از یاد بردم

 و در حرارت و التهاب قلب مهربان تو آب شدم، سوختم و چشمه های

 اشک بود که از دیدگانم می جوشید.

خوب به یاد دارم که از من پرسیدی: 

«قرار بود پروانه باشی چرا شمع شدی؟!»

و پاسخم را که:

«دست خودم نیست!»

و اندکی بعد این حقیقت را به رخم کشیدی که در شمع بودن نیز رقیب

 نداری!

و چه زیبا بود آن شب، آن سحرگاه که زمزمه ی «بی همگان به سر

 شود، بی تو به سر نمی شود»، زبان دل ما و سروده ی لب های ما بود!

هر دو می باریدیم... نه ... هردو خود باران بودیم و فارغ از نگاه شگفت زده ی

رهگذران، قطره قطره به هم می پیوستیم و تو... ناگهان صاعقه وار خروشیدی و از

 ابرهای دلت نوای رعد و برق بود که بیرون می زد و طنین معصومانه اش دل آشفته ی

 مرا بی تاب تر می ساخت. همان لحظه بود که دریافتمت و معنای عمیق یکی بودن و

 یگانگی را دریافتم، و مفهوم بی تو به سر نشدن را جرعه جرعه نوشیدم و درست

همان لحظه بود که از پیوند بارانیم با تو رودی از عشق جاری شد و مؤذن بر این پیوند

 آسمانی با شهادت بر یگانگی خدای عشق در سپیده ی دل انگیز فجر صادق گواهی

 داد

وحالا لحظه هاي من...

گرفتار سکوتي سرد وسنگينند.

وچشمانم...

که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند...

نمي داني چه غمگينند.

چراغ روشن شب بود...

برايم چشم هاي تو

نمي دانم چه خواهد شد...

پر از دلشوره ام... بي تاب ودلگيرم.

کجا ماندي؟

كجا ماندي که من بي تو...

هزاران بار،در هر لحظه مي ميرم...

عصر اون روز زیر بارون بهم بر گردون

خاطرات لب ایون رو بهم برگردون

توی فال افتاده بود عاشقمی یادت میاد

فال راست توی فنجون رو بهم برگردون

عصر اون روز زیر بارون بهم بر گردون

من می خوام با تو باشم فرقی نداره چه جوری

تو بمدون با این کارت جون روبهم برگردون

با نگاهت بازبیا آتشی بسوزون توی دلم

درد اون چشمای مجنون رو بهم برگردون

عصر اون روز زیر بارون بهم بر گردون

حرف و قولات چی میشه یعنی فراموشش کنم

پس تو حرفهای خوبم رو بهم برگردون

من می خوام برم یه جزیره دنج، یه جای دور

دل من دست تو اون رو بهم برگردون

اونو بهم بر گردون

تو بمون واسه همیشه این جدای حق ما نیست

بودن تو آرزوم حتی واسه یه لحظه

..میمیرم بی تو..